“We zullen de groei van jullie dochter goed monitoren, want als ze langer dan 1.85m dreigt te worden, dan moeten we misschien ingrijpen”. Ik was met mijn 6 weken jonge dochter op het consultatiebureau en had op de vragen van de dokter net geantwoord dat ik 1.92m lang ben en mijn partner net zoiets. Op mijn verbaasde blik legde ze uit: “Ja, want het is voor meisjes heel naar om lang te zijn. Dan worden ze altijd overschat en overvraagd en dat kan tot vervelende situaties leiden”.
Ja, dat wist ik ook wel. Toen ik op 9-jarige leeftijd met mijn leeftijdgenootjes Sint Maarten liep, kreeg ik van sommige volwassenen geen snoepje omdat ik naar hun mening te groot was om nog langs de deuren lampion te lopen. En als het verkeringsgedoe begint dan is het inderdaad niet leuk dat je een kop boven de meeste jongens uitsteekt. Verder kan het lastig zijn dat je altijd en overal opvalt; ik kan nooit anoniem dronken een kroeg uit waggelen.
Dat vonden sommige GGD-artsen in de jaren 80 ook al heel sneu, en daarom adviseerde één van hen mijn ouders destijds om mij groeiremmers in de vorm van hoge doses oestrogenen toe te dienen. Mijn moeder, zelf een klein vrouwtje (ik heb de lengte van m’n vader), was diep verontwaardigd: “Ik ga toch geen pillen in een gezond kind stoppen!”. Gelukkig maar, want later bleek dat veel vrouwen die als meisje deze medicatie hebben gekregen, op volwassen leeftijd kampen met vruchtbaarheidsproblemen. Die zijn mij bespaard.
Tegenwoordig luidt advies bij lange lengte meestal ‘niets doen’, omdat lang-zijn in de meeste gevallen geen pathologische conditie is. Artsen schrijven hoge doses oestrogenen vanwege de ernstige langetermijnbijwerkingen vrijwel niet meer voor. Voor uitzonderlijke gevallen noemt de Richtlijn Triage en diagnostiek van groeistoornissen bij kinderen van de Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde (NVK) epifysiodese als mogelijkheid. Dit betreft een invasieve operatie waarbij de chirurg de groeischijven in de benen sluit om de uiteindelijke lichaamslengte te beperken. Volgens de richtlijn dient “bij een overmatige eindlengtevoorspelling boven 185 cm bij meisjes … de mogelijkheid van epifysiodese overwogen en besproken te worden”. De indicatie voor behandeling is in de meeste gevallen psychosociaal, de medische risico’s van lange lengte zijn zeer klein.
De goed bedoelende arts die mij te woord stond op het consternatiebureau baseerde haar ideeën over ingrijpen bij een dreigende lengte van langer dan 1,85m dus waarschijnlijk op informatie die ze uit een professionele richtlijn had gehaald. Toch kwam het op mij nogal respectloos en beledigend over dat deze vrouw, met de autoriteit van een dokter, eigenlijk aan mij vertelde dat ik met mijn 1,92m lengte een probleem heb of zou moeten hebben. Ik denk daar zelf anders over, en met mij veel andere onbehandelde lange vrouwen.
Natuurlijk is het niet altijd handig, maar ik ben zoals ik ben en we hebben allemaal wel wat. Dat is wat mijn gezondverstandige ouders me meegaven, onder andere met hun verontwaardigd weigeren van een onnodig medisch ingrijpen. Mijn lengte heeft me ook gevormd, en niet alleen ten nadele. Dat ik gewend ben op te vallen en daarmee heb leren dealen, maakt bijvoorbeeld dat ik in mijn huidige werk niet bang ben om de kop boven het spreekwoordelijke maaiveld uit te steken. Evenzo kan relatief klein zijn er voor zorgen dat iemand leert om zich te laten gelden; mijn korte assertieve moeder is daar een mooi voorbeeld van.
Tijdens het gesprek met de arts was ik te verbouwereerd om haar van feedback of een snedig antwoord te voorzien, maar thuisgekomen blies ik stoom af tegen mijn partner en vertelde het verhaal over de “dreigende” lengte van onze baby-dochter. Eén van de andere kinderen – toen 10 jaar – luisterde bedaard mee. Hij was het roerend met me eens dat het al te snel wegbehandelen van opvallende kenmerken, en daarmee van verschillen tussen mensen, onwenselijk is en beredeneerde zijn voorkeur voor diversiteit op geheel eigen wijze: “Het is maar goed dat er lange en korte en dikke en dunne en bruine en witte mensen zijn. Want als we allemaal hetzelfde waren dan kon je nooit iemand vinden als je die zoekt.”. Tegen zoveel logica kan toch niemand op?
NB Dit blog een is geactualiseerde bewerking van een blog dat in 2018 verscheen op de niet meer bestaande website Gezondheid en Co van de NDC mediagroep. De betreffende dochter is inmiddels een sportieve lange meid van 8 jaar.
